กลอนสุภาพ กลอนแปด – โรงเรียนแปลงยาวพิทยาคม

กลอนสุภาพ กลอนแปด

ลักษณะคำประพันธ์ประเภทกลอนสุภาพ


ลักษณะคำประพันธ์
กลอนสุภาพ (กลอนแปด) บทหนึ่งมี 2 คำกลอน หรือ 2 บาท
บาทที่ 1 เรียกว่า บาทเอก มี 2 วรรค คือ วรรคสดับ และวรรครับ
บาทที่ 2 เรียกว่า บาทโท มี 2 วรรค คือ วรรครอง และวรรคส่ง ในวรรคหนึ่งจะมีคำตั้งแต่ 7-8 พยางค์
สัมผัส
สัมผัสนอก
พยางค์สุดท้ายของวรรคที่หนึ่ง (วรรคสดับ) สัมผัสกับพยางค์ที่สามหรือห้าของวรรคที่สอง (วรรครับ)
พยางค์สุดท้ายของวรรคที่สองสัมผัสกับพยางค์สุดท้ายของวรรคที่สาม (วรรครอง)
พยางค์สุดท้ายของวรรคที่สามสัมผัสที่สามหรือห้าของวรรคที่สี่ (วรรคส่ง)
พยางค์สุดท้ายของวรรคที่สี่สัมผัสกับพยางค์สุดท้ายของวรรคที่สองในบทต่อไป
สัมผัสใน
เป็นสัมผัสที่อยู่ในวรรคมีทั้งสัมผัสสระและสัมผัสอักษร เพื่อให้ไพเราะยิ่งขึ้น

การอ่านนทำนองเสนาะ  การแบ่งวรรคตอนอ่าน 3/2/3


บทที่ 1
              สงสารสุดอุศเรศเมื่อรู้สึก             ทรวงสะทึกแทบจะแยกแตกสลาย
พอเห็นองค์พระอภัยยิ่งให้อาย                จะใคร่ตายเสียให้พ้นก็จนใจ
คลำพระแสงแผงองค์ที่รงเหน็บ               เขาก็เก็บเสียเมื่อพบสลบไหล
ให้อัดอั้นดันดึงตะลึงตะไล                     พระอภัยพิศดูก็รู้ที
จึงสุนทรอ่อนหวานชาญฉลาด                เราเหมือนญาติกันดอกน้องอย่าหมองศรี
เมื่อแรกเริ่มเดิมก็ได้เป็นไมตรี                 เจ้ากับพี่เล่าก็รักกันหนักครัน
มาขัดข้องหมองหมางเพราะนางหนึ่ง        จนได้ถึงรบสู้เป็นคู่ขัน
อันวิสัยในพิภพแม้นรบกัน                      ก็หมายมั่นจะใคร่ได้ชัยชนะ
ซึ่งครั้งนี้พี่พาเจ้ามาไว้                          หวังจะได้สนทนาวิสาสะ
ให้น้องหายคลายเคืองเรื่องธุระ               แล้วก็จะรักกันจนวันตาย
ทั้งกำปั่นบรรดาโยธาทัพ                      จะคืนกลับให้ไปเหมือนใจหมาย
ทั้งสองข้างอยู่ตามความสบาย               เชิญภิปรายโปรดตรัสสัตย์สัญญาฯ

บทที่ 2  
วิเวกหวีดกรีดเสียงสำเนียงสนั่น     คนขยันยืนขึงตะลึงหลง
ให้หวีววาบซาบทรวงต่างง่วงงง              ลืมณรงค์รบสู้เงี่ยหูฟัง
พระโหยหวนครวญเพลงวังเวงจิต             ให้คนคิดถึงถิ่นถวิลหวัง
ว่าเรือนเหมือนนกมาจากรัง                    อยู่ข้างหลังก็จะแลชะแง้คอย
ถึงยามค่ำย่ำฆ้องจะร้องไห้                    ร่ำพิไรรัญจวนหวยละห้อย
โอ้ยามดึกดาวเคลื่อน เดือนก็คล้อย          น้ำค้างย้อยเย็นฉ่ำที่อัมพร
หนาวอารมณ์ลืมเรื่อยเฉื่อยเฉื่อยชื่น          ระรวยรื่นรินรินกลิ่นเกสร
แสนสงสารบ้านเรือเพื่อนที่นอน               จะอาวรณ์อ้างว่างอยู่วังเวง

กลอนแปด
กลอนแปด

ใส่ความเห็น